UML (Unified Modeling Language) jest językiem modelowania będącym następcą wcześniejszych notacji występujących w obiektowych metodykach analizy i projektowania systemów informatycznych. UML jest więc oparty o pojęcia znane z języków obiektowych jak obiekty, klasy, atrybuty, związki, agregacje, dziedziczenie, metody i inne. Oprócz definicji artefaktów określa również zestaw notacji graficznych (diagramów), które pozwalają wszechstronnie odwzorować modelowaną dziedzinę problemu, założenia projektowanego systemu informatycznego, oraz większość istotnych aspektów jego fizycznej i logicznej konstrukcji. UML jest obecnie wspomagany przez wiele narzędzi CASE. Został on także zaakceptowany jako standard przemysłowy.
Projekt prowadzony z użyciem UML jest pomostem pomiędzy ludzkim rozumieniem struktury i działania programów, a kodem tworzonych programów. Tak szeroko stosowana notacja jest niezbędna przy konstrukcji, wizualizacji oraz dokumentacji wszystkich artefaktów budowanych systemów (nie tylko zbioru klas kodu lub struktur danych).
W języku UML starano się więc uwzględnić zarówno wymagania dotyczące poglądowości, wysokiego poziomu abstrakcji niezbędnego dla projektantów, jak i wymagania dotyczące algorytmicznej precyzji niezbędnej dla programistów i koderów.
Zgodnie z intencjami autorów UML jest skoncentrowany na stworzeniu wspólnego meta-modelu i wspólnej notacji. Promowany jest iteracyjny i przyrostowy proces rozwoju oprogramowania. UML jako język uniwersalny umożliwia również zapis projektu nie tylko tradycyjnych systemów informatycznych ale również aplikacji współbieżnych i rozproszonych.
